| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Elżbieta Ewa Bieńkowska (z domu Moycho) |
| Data urodzenia | 4 lutego 1964 |
| Miejsce urodzenia | Katowice |
| Wykształcenie | |
| Szkoła średnia | IV LO im. Stanisława Staszica w Sosnowcu (1982) |
| Studia | Orientalistyka (iranistyka), Uniwersytet Jagielloński (1988) |
| Studia podyplomowe | Krajowa Szkoła Administracji Publicznej (1996); SGH (1998) |
| Najważniejsze funkcje | |
| Rola | Minister rozwoju regionalnego (2007–2013) |
| Senator VIII kadencji (2011–2014) | |
| Wiceprezes Rady Ministrów i minister infrastruktury i rozwoju (2013–2014) | |
| Komisarz UE ds. rynku wewnętrznego i usług (2014–2019) | |
| Odznaczenia | |
| Wybrane | Komandor z Gwiazdą Orderu Zasługi (Norwegia, 2012); Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” (Polska, 2014) |
Elżbieta Bieńkowska jest urzędniczką i politykiem, znaną z kierowania resortami w rządzie RP oraz z pracy w Komisji Europejskiej jako komisarz ds. rynku wewnętrznego i usług.
Życiorys i wykształcenie
Urodziła się 4 lutego 1964 roku w Katowicach. W 1982 ukończyła IV Liceum Ogólnokształcące im. Stanisława Staszica w Sosnowcu, a w 1988 studia na Uniwersytecie Jagiellońskim na kierunku orientalistyka, specjalność iranistyka. W 1996 ukończyła Krajową Szkołę Administracji Publicznej, a w 1998 odbyła studia podyplomowe w Szkole Głównej Handlowej.
W młodszych latach zawodowych odbyła staże w Ministerstwie Spraw Zagranicznych oraz w administracji brytyjskiej. Zajmowała się zarządzaniem programami współfinansowanymi z funduszy unijnych i przygotowywaniem strategii rozwoju regionalnego dla województwa śląskiego.
Kariera w administracji regionalnej i w rządzie
W administracji regionalnej pełniła funkcje związane z programowaniem i wdrażaniem funduszy strukturalnych; była dyrektorem Wydziału Rozwoju Regionalnego oraz dyrektorem Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości. Koordynowała prace nad Regionalną Strategią Innowacji i negocjowała Regionalny Program Operacyjny Województwa Śląskiego na lata 2007–2013, doprowadzając do jego przyjęcia 4 września 2007.
16 listopada 2007 objęła urząd ministra rozwoju regionalnego w rządzie Donalda Tuska. W 2011 została wybrana do Senatu jako kandydatka popierana przez Platformę Obywatelską, uzyskując 48 281 głosów. 27 listopada 2013 została powołana na stanowiska wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra infrastruktury i rozwoju. Z funkcji w rządzie zrezygnowała we wrześniu 2014 w związku z nominacją do Komisji Europejskiej; Jean-Claude Juncker ogłosił jej kandydaturę 10 września 2014, a urząd komisarza pełniła od 1 listopada 2014 do 30 listopada 2019.
Kontrowersje i działalność po pracy w Komisji Europejskiej
W maju 2015 tygodnik „Do Rzeczy” ujawnił nagranie rozmowy z czerwca 2014, dotyczącą spotkania z szefem CBA. Nagranie było elementem tzw. afery podsłuchowej, która miała miejsce w tym okresie.
We wrześniu 2023 została przewodniczącą brukselskiego think tanku Centre for European Policy Studies.
Odznaczenia i życie prywatne
Wśród wyróżnień znajduje się Komandor z Gwiazdą Orderu Zasługi przyznany przez Norwegię w 2012 roku oraz Złoty Medal „Za Zasługi dla Pożarnictwa” z 2014 roku. Otrzymała też nagrody krajowe, m.in. Nagrodę Kisiela (2011) i Nagrodę im. Władysława Grabskiego przyznaną przez Konfederację Lewiatan (2013).
Jest córką Tadeusza i Jadwigi. Jest zamężna, ma troje dzieci: Michalinę, Mateusza i Zofię. Mieszka w Mysłowicach i pozostaje spokrewniona z aktorką Anną Guzik.
