| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Zbigniew Andrzej Adamczyk |
| Data urodzenia | 22 listopada 1951 |
| Miejsce urodzenia | Katowice |
| Zawód | polityk, elektroradiolog |
| Wykształcenie | |
| Ukończył | Medyczne Studium Zawodowe w Warszawie (1973) |
| Praca zawodowa | |
| Specjalizacja | elektroradiolog w warszawskich placówkach zdrowia |
| Status | na rencie od 2008, na emeryturze od 2012 |
| Działalność polityczna | |
| Mandat | poseł na Sejm I kadencji (1991–1993) |
| Samorząd | radny gminy Warszawa Ursynów (1998–2002), członek zarządu gminy |
| Odznaczenia (wybrane) | |
| Najważniejsze | Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2026), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2014) |
Zbigniew Andrzej Adamczyk to lekarz-elektroradiolog z wykształcenia i działacz polityczny znany z działalności opozycyjnej w PRL oraz z pracy w pierwszej kadencji Sejmu. W późniejszych latach angażował się w życie samorządowe i w organizacje związane z nurtami niepodległościowymi.
Życiorys i działalność opozycyjna
W 1973 ukończył Medyczne Studium Zawodowe w Warszawie. Pracował jako elektroradiolog w warszawskich placówkach zdrowia. Po wielu latach pracy zawodowej przeszedł na rentę w 2008, a w 2012 przeszedł na emeryturę.
W drugiej połowie lat 70. współpracował z Komitetem Obrony Robotników i z Konfederacją Polski Niepodległej. W 1980 wstąpił do NSZZ "Solidarność". Po wprowadzeniu stanu wojennego wszedł w skład niejawnej komisji koordynacyjnej Służby Zdrowia Regionu Mazowsze. Zajmował się organizacją pomocy dla represjonowanych i ich rodzin oraz redagowaniem i kolportażem pism drugiego obiegu. W latach 80. został dwukrotnie pobity w związku ze swoją działalnością.
Kariera polityczna i samorządowa
W latach 1991–1993 z ramienia Konfederacji Polski Niepodległej sprawował mandat posła I kadencji, wybranego w okręgu podwarszawskim. W wyborach parlamentarnych w 1993 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję.
Od 1998 do 2002 zasiadał w radzie gminy Warszawa Ursynów i pełnił funkcję członka zarządu tej gminy. Po ponownej rejestracji Konfederacji Polski Niepodległej w 2007 wszedł w skład władz ugrupowania jako członek rady politycznej, choć później przestał w niej zasiadać. W 2010 został członkiem rady programowej Instytutu Historycznego Nurtu Niepodległościowego im. Andrzeja Ostoja-Owsianego. W 2010 startował do rady Ursynowa z listy Ursynowskiego Porozumienia Stanisława Falińskiego, a w 2014 kandydował z ramienia Naszego Ursynowa; oba występy nie przyniosły wyboru.
Odznaczenia
Otrzymał kilka wyróżnień za działalność publiczną i opozycyjną. Do najważniejszych należą:
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2014), Krzyż Wolności i Solidarności (2015), Medal "Pro Patria" (2016) oraz Medal Stulecia Odzyskanej Niepodległości (2020). W 2026 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski za zasługi w działalności na rzecz transformacji ustrojowej Polski i upamiętnianie prawdy o najnowszej historii kraju oraz za aktywność społeczną.
